برچسب‌ها: 0 نظرات
در فرايند گسترش و توسعه محصول جديد، دو فاز اوليه آن به پيش فاز توسعه معروف‌اند. مرحله اول، فاز توليد و بررسي ايده‌هاي جديد و نوآوري در آن و مرحله بعد، شامل برنامه‌ريزي و بسط مفهومي ايده است.
در مقايسه‌اي كه بين 14 طرح توسعه محصول جديد در شركت‌هاي ژاپني و آلماني صورت گرفت، آقاي «هرستات» و همكاران وي گزارشي مبتني بر فعاليت‌هاي ابتداي مرحله فازي، در اين شركت‌ها ارائه كردند. به اين منظور، آنها شركت‌هاي ژاپني را با استناد به روش تشابه مقايسه‌اي انتخاب كردند. در اين مقاله، سعي شده است نظريات آنها با هدف درك عميق‌تر از فعاليت‌هاي ابتدايي ژاپني‌ها، بسط داده شوند. همچنين يافته‌هايي در ارتباط با فعاليت‌هاي خاص نظير توليد و بررسي ايده، كاهش خطاي تخمين تكنولوژي و عدم اطمينان بازار گزارش داده مي‌شود. در ادامه، تفاوت روش‌هاي انجام فعاليت‌هاي فاز پيش توسعه، بين شركت‌هاي موفق و ناموفق نشان داده مي‌شود. براي اين منظور، مطالب به صورت روبه‌رو سازمان‌دهي شده‌اند. بخش اول، توصيف مطالعه ما از نمونه ارائه شده و همچنين مرتب‌سازي مطالب مربوط به روش‌هاي بررسي است. در بخش دوم يافته‌هاي خود را در ارتباط با فعاليت‌هاي مرتبط با موضوع پيش فاز توسعه ارائه كرده و سپس گزارشي مبني بر تفاوت ميان شركت‌هاي موفق و ناموفق ارائه مي‌دهيم. در پايان نيز توصيفي از نتايج به دست آمده و پيشنهادهايي براي محققين آن ارائه شده است.
مطالعات آزمايشگاهي كوپر و كلينزمچ1 نشان داد كه مهم‌ترين اختلاف بين برنده‌ها و بازنده‌ها در صنعت خودرو، مربوط به كيفيت اجراي فعاليت‌هاي پيش از فاز گسترش است. دو فاكتور عمده در موفقيت توليد، عبارتند از: كيفيت اجراي فعاليت‌هاي پيش فاز گسترش محصول و ديگري، داشتن طرح توليد مشخص و مناسب قبل از فاز گسترش.
براساس مطالعه‌اي كه درخصوص 788 مورد راه‌اندازي خطوط توليد جديد در ژاپن صورت گرفت، مشخص شد كه در ارتباط با اهميت كارايي طرح پيش از توليد، ديد حرفه‌اي توليد جديد ژاپني‌ها را نسبت به موارد مشابه توليد در امريكا و اروپا، مسجل كرد. در ضمن، رابطه‌اي تصديق شده بين تأثير ابتداي مرحله فازي در روند توليد محصول جديد و ارائه اجمالي تحت عنوان فعاليت‌هاي پيش فاز گسترش، مشاهده شد. در اين مطالعه، سعي شده است مفهومي عميق‌تر از روش‌هاي پيش فاز توسعه در شركت‌هاي ژاپني و اثر آن در خلاقيت فردي و گروهي، بيان شده و اشاره شود كه كدام تكنيك‌ها، وظايف مهم را براي كاهش خطاهاي بازار و تكنولوژي حمايت مي‌كنند و نيز چگونه شركت‌هاي موفق، ابتكار خط مقدم فازي را در قياس با شركت‌هاي ناموفق به كار مي‌گيرند. رويكرد مقاله به گونه‌اي است كه يافته‌هاي كليدي در مورد فعاليت‌هاي ابتدايي فازي در شركت‌هاي ژاپني را بيان مي‌كند.

روش‌هاي بررسي و تحقيقشكل 1 نمايي شماتيك از ابتداي مرحله فازي درون مدلي مربوط به فرايند اوليه گسترش توليدي جديد را نشان مي‌دهد.
براي مطالعه در مقياس وسيع‌تر،مجموعه‌اي از 2 هزار شركت مهندسي برق و مكانيك، مشخص شد كه دانشكده مديريت علوم و تكنولوژي دانشگاه توهوكو2 پرسشنامه‌هايي را براي رؤسا و مديران واحدهاي طراحي و توسعه محصول آن شركت‌ها فرستاد. در نهايت، 533 شركت با نرخ پاسخ = 28 درصد، اين پرسشنامه‌ها را پاسخ داده بودند.
شكل 1: فرايند توسعه محصول جديد
شكل 2: اندازه شركت‌ها
مجموعه شركت‌هايي كه مورد پرسش قرار گرفته بودند، شركت‌هاي كوچك با كمتر از 50 كارمند تا شركت‌هاي بزرگ با بيش از 100 هزار كارگر و كارمند را شامل مي‌شود. ساختار مثال، فروش سالانه از 1 ميليون تا 1 تريليون دلار را منعكس مي‌كند. حوزه‌ ميداني، شامل شركت‌هاي متوسط و بزرگ با 100 تا 10 هزار كارمند و فروش سالانه 10 تا 500 ميليون دلار است.
در اين فرايند، موفقيت شركت توسط دو فاكتور ذيل سنجيده مي‌شود:
1. ميزان دستيابي شركت به سود پيش‌بيني شده
2. رشد اهداف طي 5 سال اخير
براي سنجش و ارزيابي موفقيت يك شركت، مقايسه نتايج واقعي فعاليت‌هاي شركت همراه با اهداف مطروحه، دنبال شده است. اين روش، به دليل فقدان استانداردهاي موفقيت و شكست سراسري شركت‌ها، ممكن است مورد انتقاد واقع شود كه اين امر حاصل اختلاف جهاني ميان شركت‌ها، كارخانه‌ها، شرايط اقتصادي و تجاري، قوانين حسابداري، موقعيت‌هاي زودگذر و ضوابط تصميم‌گيري نسبت به انتقاد از اين استانداردهاست. موارد اختلاف در شاخص موفقيت يك شركت در مراجع مختلف به طور مبسوط بيان شده است.
انعكاس حالت ركود اقتصادي ژاپن در اوايل قرن اخير به عدم دستيابي 47 درصد از شركت‌ها به اهداف سود از پيش تعيين شده منجر شد. علاوه بر اين، 50 درصد از شركت‌ها نيز زير منحني اهداف شركت خود قرار گرفتند (شكل 3) .
براساس تحليل ما براي رده‌بندي موفقيت، شركت‌هايي كه هيچ يك از اهداف را كسب نكرده باشند، ناموفق تلقي شده و شركت‌هايي كه فقط به يكي از اهداف بالا رسيده باشند، از آناليز موفقيت خارج مي‌شوند. در كل، 238 شركت در رده موفق و 225 شركت در رده ناموفق قرار گرفتند.
 
شكل 3: موفقيت شركت
مرحله اول، فازتوليد ايده27 درصد از شركت‌ها، سيستم تحقيق منظمي براي توليد ايده‌هاي نو دارند. بنابراين، ابتدا ايده‌ها به صورت درون گروهي جست‌وجو مي‌شوند. تنها بخش كوچكي از شركت‌ها به طور مضاعف از ايده‌هاي خارج از شركت نيز استفاده مي‌كنند. هيچ يك از شركت‌ها، تحقيق توليد ايده را منحصراً خارج از شركت صورت نداده بودند. تقريباً تمامي شركت‌ها، تحقيق ايجاد ايده را توسط اشخاص و يا گروه‌ها انجام مي‌دهند. در هرحال، فقط 33 درصد پاسخگويان از شبكه داده‌اي براي فرايند توليد و ذخيره‌سازي ايده نو استفاده مي‌كردند.
تحقيق ما، حاوي يافته‌هايي سازمان يافته درخصوص استفاده مكرر از گروه‌هاي حل مشكل و توليد ايده در شركت‌هاي ژاپني است. نزديك به 60 درصد از شركت‌ها، به طور مرتب از افراد متخصص براي توليد ايده نو استفاده مي‌كردند. روش بهبود پيوسته كايزن نيز توسط 60 درصد از شركت‌ها به كار گرفته شده كه به طور مساوي گسترش يافته بود.
در پايان، نتايج نشان داد كه تغييرات وسيع در سيستم مربوط به پاداش كاركنان به طور فعال در شركت‌ها وجود دارد.

بررسي ايده‌ها54 درصد از شركت‌ها براي بررسي ايده‌ها، از كار گروه‌هاي هماهنگ استفاده مي‌كنند. 26 درصد از شركت‌ها به گروه‌ها اجازه بررسي ايده‌ها را مي‌دهند و اين درحالي است كه در 20 درصد از موارد، به تصميمات فردي استناد مي‌كنند.
در 99 درصد از شركت‌ها، مديران ارشد گاهي وارد فرايند بررسي ايده مي‌شوند و در 78 درصد از شركت‌ها، اين رويه به صورت نمونه‌اي بارز درآمده است. با به‌كارگيري متخصصين داراي تخصص‌هاي گوناگون در بررسي ايده‌ها، ميزان خطاي صحت ايده، كاهش چشمگيري خواهد داشت.
46 درصد از شركت‌ها به طور منظم از گروه‌هاي متخص داراي تخصص‌هاي گوناگون استفاده كرده‌اند. 34 درصد نيز در برخي مواقع از اين روش استفاده كرده و 20 درصد از شركت‌ها چنين موردي را ضروري نمي‌دانند. بنابراين 440 شركت، حداقل گاهي از تيم‌هاي همه كاره براي بررسي ايده‌هاي توليد استفاده مي‌كنند. افزون بر 60 درصد از شركت‌ها از واحد طراحي و توسعه محصول جديد در فرايند بررسي ايده‌هاي خود استفاده مي‌كنند. افزون بر نيمي از شركت‌ها، از واحد بازرگاني و بازار استفاده مي‌كنند. در ضمن، 20 درصد از شركت‌ها از واحد خدمات پس از فروش براي مشاركت در بررسي ايده‌ها استفاده كرده‌اند. 12 درصد از آنها نيز از بخش‌هاي ديگر هم استفاده مي‌كنند. 28 درصد از پاسخگويان به طور عمومي از شاخص‌هاي فني براي بررسي ايده‌هاي نو استفاده مي‌كنند، يعني شاخص‌هاي فني ملاك تصميم‌گيري آنهاست. 32 درصد ديگر، گاهي از شاخص‌هاي فني استفاده مي‌كنند. در 40 درصد از شركت‌ها، شاخص‌هاي فني تأثيري بر فرايند تصميم‌گيري ندارند. در 329 شركت (78 درصد از مواقع)، قابليت فني و تكنيكي در تصميم‌گيري‌ها نقش داشته است.
سهولت دسترسي فني، موضوعي بود كه براي 48 درصد از شركت‌ها، از شاخص‌هاي مهم انتخاب محسوب مي‌شد. 45 درصد از شركت‌ها، تأثير شاخص‌هاي فني را از موارد مهم مي‌دانستند. 29 درصد ديگر نيز امتيازدهي و درجه‌بندي خود را براساس شاخص‌هاي متفاوت طبقه‌بندي مي‌كردند.

كاهش خطي تخمين تجاري و بازاري قبل از فاز گسترش محصولدر اين بخش، مشخص شد كه 53 درصد از شركت‌هاي مورد سوال، با مشتريان ارتباط زيادي دارند. 41 درصد ديگر، براي گسترش ايده‌هاي نو با مشتريان ارتباط برقرار مي‌كنند. با توجه به ضرورت ارتباط با مشتري در فرايند گسترش توليد با هدف كاهش خطاي تخمين بازار، 6 درصد از شركت‌ها بر اين اساس با مشتريان ارتباط برقرار مي‌كنند.
48 درصد تماس مشتريان متوجه بخش‌هاي بازرگاني و بازار، 47 درصد بخش طراحي و توسعه، 14 درصد بخش‌هاي ديگر نظير كاربردهاي مهندسي و 13 درصد مرتبط با سرويس خدمات پس از فروش بوده است. مشتريان، براساس معيارهاي متفاوت انتخاب مي‌شوند. شاخص فرايند انتخاب ما براساس ميزان سودمندي مشتريان است (شكل 4).
شكل 4: معيار انتخاب مشتري
هدف مشتري، درواقع حل مشكل با توجه به تكنولوژي‌هاي موجود است كه اين شاخص مهم توسط 66 درصد از شركت‌ها به كار گرفته شده است. درجه نارضايتي از توليد موجود، فاكتور ديگري است كه توسط 56 درصد از پاسخگويان در نظر گرفته شده است. شاخص‌هايي كه در ادامه ذكر مي‌شوند، ميزان سود بيشتري را به نيابت از شركت‌ها دارند. براي 54 درصد از شركت‌ها، اهميت مشتري در ميزان فروش، شاخصي براي مشاركت در فرايند طراحي و توسعه است. 36 درصد از شركت‌ها، اميدوارند كه ميزان دانش مشتري درخصوص انتخاب توليدات جديد، مفيد واقع شود. رابطه خوب با مشتري نيز شاخص انتخاب 29 درصد از پاسخگويان است. برخي شركت‌ها مشتريان را به صورت اتفاقي براي توليد ايده نو انتخاب مي‌كنند. بعضي شركت‌ها، بدون در نظرگيري نقش رقيب، اقدام به نظرسنجي در مورد محصول مي‌كنند. اين درحالي است كه نظر مشتريان رقيب، مي‌تواند در ايجاد ايده‌هاي نو كارساز باشد.
گزارش مشترياني كه به طور مستقيم ارتباط برقرار مي‌كنند، بيشتر در ارتباط با استفاده‌هاي تجاري است. براي دستيابي به آگاهي درباره بازار هدف، به شكل 5 مراجعه كنيد.
شكل 5: منابع مرتبط با بازار كه براي توسعه محصول به كار مي‌رود.
شركت‌هاي ژاپني تأكيد زيادي بر آناليز توليدات رقابتي دارند. شكايات مشتريان نيز نقش مهمي را ايفا مي‌كند كه توسط 72 درصد از شركت‌ها مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. از سوي ديگر، 50 درصد از شركت‌ها روش نظرسنجي مشتري3 و46 درصد نيز به بررسي بازاري و مطالعاتي بخش خارجي استناد كرده‌اند.
با توجه به موقعيت مهم مشتري به عنوان منبع اطلاعاتي، شگفت‌آور است كه فقط 27 درصد از شركت‌ها، هميشه نيازهاي جمعي مشتري را در توليد جديد در نظر مي‌گيرند. در اين وضعيت، جزء‌جزء نيازهاي مشتريان ممكن است ناديده گرفته شود و تطبيق نيازهاي ايشان با توليدات آينده ميسر نشود.
در كل، 53 درصد از شركت‌ها فقط گاهي اوقات نيازهاي مشتري را جمع‌آوري مي‌كنند و 20 درصد از آنها به ندرت اين كار را انجام مي‌دهند. انتقال سيستمي نيازهاي مشتري به شاخص‌هاي فني، به شركت‌ها اين اجازه را مي‌دهد كه اين اطلاعات را در مفاهيم توليد به كار برند. مورد ذكر شده بالا توسط 85 درصد از شركت‌ها انجام شده است، درصورتي كه 15 درصد باقي‌مانده، از انتقال نيازهاي مشتري به شاخص‌هاي فني توليدات جلوگيري كرده و 39 درصد از شركت‌ها به طور كاملاً سيستمي اين كار را انجام داده‌اند. روش و ابزار مناسب براي (انتقال مفاهيم)، 4QFD است.

كاهش ابهامات فني پيش از فرايند توسعهروش‌هاي متنوعي در اين بخش وجود دارد كه در طول فاز پيش از توسعه به كار مي‌روند. يك راه براي كاهش ابهام فني، محاسبه قابليت انعطاف‌پذيري و سهولت فني با استفاده از نمونه‌هاي اوليه است. اين كار مي‌تواند بر مبناي نمونه‌هاي مجازي، نمونه‌هاي سريع ساخته شده و نمونه‌هايي صورت گيرد كه از نظر فيزيكي زبر و خشن هستند. براي نشان دادن سهولت و امكان‌پذيري فني، اين گونه نمونه‌هاي اوليه مي‌توانند براي بهبود ارتباط بين سيستم توسعه با مشتريان و يا با مديران ارشد استفاده شود. در اين مطالعه، تقريباً 90 درصد از شركت‌ها از نمونه‌هاي فيزيكي پيش ساخته، 15 درصد از نمونه‌هاي سريع ساخته شده و 11 درصد از نمونه‌هاي مجازي استفاده مي‌كنند (شكل 6).
تقريباً نيمي از شركت‌ها از شبيه‌سازي براي كاهش ابهام فني استفاده مي‌كنند. در كل، فقط 5 درصد از پاسخگويان از هيچ روشي براي كاهش ابهام فني در فاز پيش توسعه استفاده نمي‌كنند.
شكل 6: روش‌هاي به كار رفته براي كاهش خطاي فني
برنامه‌ريزي و ترسيم فرايند ابتدايي5براي 40درصد از پاسخگويان، برنامه‌ريزي سيستمي اوليه، روشي استاندارد تلقي مي‌شود. 49درصد گاهي اوقات فرايند را به صورت سيستمي ترسيم كرده‌اند. 11درصد نيز هرگز استفاده ازاين روش را اعلام نكرده‌اند. بر همين اساس، تقريبا نيمي از شركت‌ها، مراحل سخت و قابليت‌هاي تحويل را مشخص كرده‌اند (شكل7). پروژه‌ها، درون تيم‌ها شكسته و تقسيم مي‌شود و طرح‌هاي داراي ارزش معين و مرتبط، به اين تيم‌ها اختصاص مي‌‌يابد. اين حالت در 64 درصد از شركت‌ها مشاهده شده است. افزون بر نيمي از شركت‌ها، پرسنل مورد نياز براي پروژه را پيش از اجرايي‌شدن طرح اوليه، تعيين مي‌كنند. در خصوص نمودارها و گراف‌هاي ستوني يا افقي، از دياگرام‌هاي شبكه و نرم‌افزارهاي مديريت پروژه چندان استفاده نشده است.
با توجه به نتايج توصيفي درباره روش‌هاي ابتداي فاز در شركت‌هاي ژاپني، متوجه مي‌شويم كه دستيابي سريع‌تر به اهداف مرحله ابتدايي توسعه محصول، با پشتيباني روش‌هاي بررسي تصديق شده است.
شكل 7: برنامه‌ريزي جزيي پيش از فاز توسعه
مقايسه شركت‌هاي موفق و ناموفقفرايند توسعه فرايند، با ايده‌اي ابتدايي شروع مي‌شود كه ناشي از تكنيك‌هايي مبتني بر مشتري، تحقيق اساسي و تكنيك‌هاي خلاقيت است. اين ايده‌ها ممكن است ناشي از منابعي متنوع باشند. توليد آنها نيز كاري خلاقانه است كه با خطاهايي مهم همراه است. زمان تصميم‌گيري محققان در مورد توليد ايده‌ها توسط گروه‌ها و يا اشخاص و تلاشي سيستمي براي رسيدن به اين هدف، در كاهش خطاهاي تخميني مؤثر خواهد بود. در نتيجه، ما حدس مي‌زنيم:
شركت‌هايي موفق‌ترند كه تحقيقي سيستمي براي توليد ايده‌هاي نو دارند.
جدول 1 نشان مي‌دهد كه اكثر شركت‌ها، داراي روند تحقيق سيستمي براي توليد ايده‌هاي جديد نيستند. با اجراي آزمون مستقل Chi 2 رابطه‌اي بين فركانس‌هاي سطر و ستون نشان داده نمي‌شود و در نتيجه، اين داده‌ها را پشتيباني نمي‌كند. تفسيري ممكن براي نتيجه‌گيري اين است كه تحقيق سيستمي براي ايده‌هاي توليد جديد، فقط شروعي براي پروژه طراحي و توسعه محصول است. هنوز هم ابهامات زيادي در مورد اين نكته باقي‌مانده است. مثلاً، آيا ايده‌هاي توليد شده از مرحله بررسي عبور مي‌كنند يا خير؟ در نتيجه، ممكن است روش تحقيق سيستمي براي ايده‌هاي توليد جديد، فاقد نفوذ كافي باشد و تنها بر موفقيت پيش‌بيني شده، همچون يك فاز اوليه در فرايند طراحي و توسعه، اثر داشته باشد.
جدول 1: تعداد شركت‌هاي موفق و رابطه آن با استراتژي تحقيق

مرحله بعد از توليد ايده‌هاي نو، مرحله بررسي ايده مورد نظر و تصميم‌گيري در مورد اجراي آن است. اهميت اين مرحله ، درون فرايند توسعه توليد مشخص مي‌شود.خطر اين بخش دوگونه است: از يك‌سو، تصميم بر ادامه يك پروژه بر پايه ايده‌اي بد، موجب اتلاف هزينه‌اي گزاف مي‌شود و اين امر باعث مي‌شود تا منابعي كمتر براي پروژه‌هاي محتمل‌تر و از پيش تعيين شده، اختصاص يابد. از سوي ديگر، ايده خوب ممكن است شناسايي نشود و حركت‌ها مورد يا موارد كاري سودآوري را از دست بدهند. حمايت مديران ارشد، بارها در موفقيت فرايند طراحي و توسعه، نمايان شده است. مشاركت مديران ارشد در بررسي ايده‌هاي توليد جديد، ممكن است حمايت از موفقيت را در مرحله بررسي ايده‌ها اثبات كند.
جدول 2، نشانگر كثرت شركت‌هايي است كه مديران ارشد در فرايند بررسي ايده‌ها، شركت داشته‌اند. با انجام تست مستقل Ch2، متوجه مي‌شويم كه اين اطلاعات هيچ‌گونه حمايتي از فرضيات ما به عمل نمي‌آورند.

جدول 2: مشاركت مديران ارشد در بررسي ايده‌هاي جديد و ارتباط آن با موفقيت شركت

با اين توضيحات، بارها ديده شده است كه همراه نداشتن اطلاعات جامع، باعث مي‌شود تا بررسي ايده‌ها با خطاهايي مهم مواجه شود. شتاب سيستمي در پروژه‌هاي خلاقانه، مشكلات بيشتري را در بررسي اوليه ايده به وجود مي‌آورد. به خصوص، هماهنگي بين واحدهاي طراحي و توسعه و بازار، با توجه به موفقيت توليد جديد، مي‌تواند عامل تعيين‌كننده باشد. در نتيجه، ما پيشنهاد مي‌كنيم كه: بررسي ايده‌هاي توليد جديد، توسط تيم‌هايي صورت پذيرد كه از تمامي تخصص‌هاي لازم تشكيل شده‌اند زيرا شراكت اين تيم‌ها، تضميني براي حركت روبه جلوي موفقيت است.
از جدول 3 مقدار 4.209=2 محاسبه شد كه اگر كلاس‌بندي به طور مستقل انجام پذيرد، كمتر از 15 درصد، احتمال وقوع دارد. پيشنهاد ما براي بررسي آن دسته از ايده‌هاي نو اين است كه توسط شراكت تيم‌هايي انجام شود كه واجد تمامي تخصص‌ها باشند.
پس از انتخاب ايده، راهكار و روش اجراي آن بايد با جزئياتي بيشتر مورد بررسي قرار گيرد. مثلاً، اگر فهم عميق‌تري نسبت به فضاي خارجي داشته باشيم، خطاي بازاري كاهش مي‌يابد. بازار هدف بايد مشخص شده و نيازهاي مشتري نيز بايد درون راهكار توليد جديد، ديده شده باشد.
جدول 3: مشاركت تيم‌هاي بين تخصصي در موفقيت شركت و بررسي ايده جديد توليد

يك راه انجام اين كار، استفاده ممتد از اطلاعات مصرف‌كننده براي توسعه در راهكار توليد جديد است. اين نوع اطلاعات را مي‌توان از طريق تماس مستقيم با مشتري و يا از طريق واحدهايي كه به صورت سازمان يافته با مشتري در ارتباط هستند نظير واحد خدمات پس از فروش، به دست آورد. شركت‌ها بايد از ارتباط نزديك و مستقيم با مشتريان، حمايت كنند. بارها به اثبات رسيده است كه كاهش خطاي بازاريابي در بازارهاي جديد، بدون داشتن اطلاعات كافي و جزئيات لازم از نيازهاي مشتري، امري بسيار پيچيده خواهد بود. كالاهن و لسري6 استدلال كرده‌اند كه داده‌هاي ورودي مشتريان، هميشه مهم است اما نه براي توليدات بسيار جديد. در پي اين نظريه، ما اعلام مي‌داريم كه شركت‌هاي موفق براي توسعه ايده‌هاي توليد جديد در مقايسه با شركت‌هاي ناموفق، تماس بيشتري را با مشتريان برقرار مي‌كنند.
جدول 4، نشان مي‌دهد كه اكثر پاسخگويان، با مشتريان خود ارتباط دارند. هم‌چنين، يك تست Chi2 به طور مستقل نشان داد (10.546= 2 ) فقط كمتر از 1 درصد احتمال وجود دارد كه داده‌هاي سطري و ستوني، مستقل باشند. در نتيجه، حمايتي نسبت به نظريه ما در داده‌ها يافت نمي‌شود.
جدول 4: تعداد شركت‌هاي موفق و فراواني تماس با مشتري

هر واحد شركت استعددهاي خاص خود را درون فرايند طراحي و توسعه محصول، به اشتراك مي‌گذارد. بخش بازاريابي نيز به عنوان منبع دانش گرانبها براي تيم پروژه شناخته مي‌شود.دليل طرح اين مبحث، تماسي نزديك با مشتريان يك شركت است تا از اين طريق از مشكلات ايشان در رابطه با محصول، آگاهي يافته و توليدات منطبق با نيازهاي ايشان طراحي شوند. پيشنهاد مي‌كنيم كه: ارتباط واحد بازاريابي و مشتريان موجب هماهنگي در حركت روبه جلو و دستيابي به موفقيت مي‌شود.
با توجه به توضيحات بالا، اين آناليز براي 435 شركتي انجام شده است كه از روش تماس با مشتريان، در ايده‌هاي توليد جديد، استفاده كرده‌اند.
از جدول 5، 7.604= 2 محاسبه شد. اين داده‌ها از نظريه ما پشتيباني كرده و نشان مي‌دهد كه بسامد بازار درتماس با مشتري، براي شركت‌هايي موفق بالاتر از شركت‌هاي ناموفق است. براي افزايش سطح توليد، تنها توجه به نظرات مشتريان و جمع‌آوري اطلاعات كافي نيست. براي موفقيت در بازار، شركت‌ها بايد اطلاعات جمع‌آوري شده از مشتريان را استنتاج و مفاهيم مورد نياز توليد جديد را مشخص كنند. ما براي اين هدف بيان كرده‌ايم كه: جمع‌آوري سيستمي نيازهاي مشتريان در توليد جديد، باعث حركت مثبت به سمت موفقيت مي‌شود.
جدول 5: موفقيت شركت و واحد تماس با مشتريان
از جدول 6، مقدار 17.503= 2 محاسبه شده است كه اين احتمال كمتر از 1/0 درصد را به شرط استقلال كلاس‌بندي براي تحقق نشان مي‌دهد. در نتيجه، اين داده‌ها از نظريه ما حمايت مي‌كنند.
جدول 6: تعداد شركت‌هاي موفق و تأثير جمع‌آوري سيستمي نظرات مشتريان در بررسي ايده‌هاي جديد محصول
مرحله نهايي اين است كه نيازهاي مشتري را به شاخص‌هاي فني تبديل كنيم. اطلاعات مشتري بايد دوباره تعبير شوند. به صورتي كه به مهندسان اجازه دهد، توليد را شناخته و مفاهيم اجراي آن را درك كنند. در نهايت مي‌توان چنين گفت: شركت‌هايي كه به صورت سيستمي نيازهاي مشتري را به مشخصات فني تبديل مي‌كنند، موفقيت بيشتري نسبت به ساير شركت‌ها دارند.
جدول 7 نشان مي‌دهد كه اكثر پاسخگويان حداقل چند بار نيازهاي مشتري را به شاخص‌هاي فني تبديل كرده‌اند. در ضمن، تست مستقل Chi2 (5.481= 2) نشان مي‌دهد كه احتمال كمتر از 5 درصد وجود دارد كه بسامدها مستقل باشند. در نتيجه، اين داده‌ها از نظريه ما حمايت مي‌كنند.
جدول 7: تعداد شركت‌هاي موفق و تأثير تفسير نياز مشتري به مشخصات فني
برطبق طرحي عقلاني در فرايند طراحي و توسعه محصول، اگر پروژه‌اي بخوبي طراحي و اجرا شود، موفق خواهد بود. ترسيم پروژه‌هاي طراحي و توسعه محصول جديد، به عنوان معياري مفيد در موفقيت توليدات جديد در كشورهاي غربي و ژاپن، مشخص شده است. از سوي ديگر، استدلال شده كه ممكن است طراحي تحت تمامي شرايط، مثلاً تغيير سريع محيطي، چندان موفق نباشد. موفقيت طراحي و توسعه، در اين نمونه‌ها بيشتر وابسته به توانايي ذاتي شركت‌هاست. از منظري ديگر، مي‌توان تأثير شرايط خاص را بررسي كرد، اما در اينجا با همان ديدگاه اول يعني بدون در نظرگيري شرايط خاص، نظريه را دنبال مي‌كنيم.
شركت‌هايي كه به صورت سيستمي يك پروژه را قبل از شروع ترسيم مي‌كنند، موفق‌تر از ساير شركت‌ها هستند.
مورد آشكار در جدول 8 ، ارتباط موجود بين دو بسامد است. تست Chi2 به طور مستقل نشان مي‌دهد كه احتمالي كمتر از 5 درصد وجود دارد كه بسامدها مستقل باشند. بنابراين، اين داده‌ها از نظريه ما حمايت مي‌كنند.
جدول 8: تعداد شركت‌هاي موفق و اثر برنامه‌ريزي اوليه

نتايجشركت‌هاي مورد مثال در اين بررسي، درگير فعاليت‌هاي مختلفي براي توليد ايده‌هاي توليد جديد بودند. براين اساس، با توجه به تحقيقات قبلي، متوجه شديم كه شركت‌هاي ژاپني تكنيك‌هاي خلاقانه متفاوتي رابه كار مي‌برند كه مهم‌ترين آنها طوفان ذهني است.
اكثر شركت‌ها در بررسي ايده‌هاي توليد جديد، از مشاركت مديران ارشد و تيم‌هاي متخصص بهره مي‌برند. درهرحال، آناليز ما نمي‌تواند اين نوع فعاليت‌ها را نيز به موفقيت‌ شركت نسبت دهد. پاسخگويان از منابع مختلف اطلاعاتي براي كاهش خطاي تخمين بازار، در فرايند طراحي و توسعه محصول استفاده مي‌كنند. مشتريان، مهم‌ترين منابع اطلاعاتي براي شركت‌هايي هستند كه آناليز رقيب را دنبال مي‌كنند. اين گونه اطلاعات، كليد نوآوري و خلاقيت در شركت‌ها محسوب مي‌شوند.
اطلاعات، از طريق مشتريان و تنها از طريق تماس مستقيم به دست نمي‌آيند. ضمناً مفيدتر است كه بخش بازاري با مشتريان در ارتباط باشد تا شكايات مشتريان را بررسي كند. اطلاعات جمع‌آوري شده از نيازهاي مشتريان بايد به صورت راهكارهاي توليد جمع‌آوري شوند. براي اين منظور، نياز است كه اين داده‌ها به شاخص‌هاي فني تبديل شوند. هر دوي اين فعاليت‌ها توسط شركت‌هاي موفق، بسيار بيشتر از شركت‌هاي ناموفق انجام شده است.
اين گونه استنتاج مي‌شود كه در مسير موفقيت شركت‌ها، وجود روشي سيستمي در ترسيم پروژه‌هاي طراحي و توسعه محصول، بسيار حائز اهميت خواهد بود، البته در صورتي كه با بررسي ايده‌هاي اوليه آغاز شده است.
در پايان، مي‌توانيم يافته‌هاي «هرستات» و ديگران را در خصوص فعاليت‌هاي مديران ژاپني، در ابتداي مرحله فازي و فرايندي خلاقانه، حمايت كرده و بسط دهيم.

پانوشت‌ها:

 1 . Cooper and Kleinschmidt
2 . Tohoku
3 . customer surveys
4 . Quality function development
5 . front end
6 . Callahan J and Lasry
منابع:
 1. Cooper RG and Kleinschmidt EJ (1986) An investigation into the new product process-steps. Deficiencies, and impact, Journal of Product Innovation Management, 3,3,71-85.
2. Herstatt C and Verworn B (2004) The Fuzzy Front End of Innovation. In: EITIM (ed.) Bringing Technology and Innovation into the Boardroom, Houndmills and New York: Palgrave MacMillan, pp. 347-373.
3. Khurana A and Rosenthal SR (1997) Integrating the fuzzy front end of new Product development, Sloan Management Review, 38, 2, 103-120.
4. Johne FA and Snelson PA (1988) Success factors in product innovation – a selective review of the literature, Journal of Product Innovation Management, 5,2, 114- 128.
5. Mishra S, Kim D, and Lee DH (1996) Factors affecting new Product success: cross- country comparison, Journal of Product Innovation Management, 13, 6, 530- 550.

این مطلب را به اشتراک بکذارید

RSS Digg Twitter StumbleUpon Delicious Technorati

0 نظرات برای “روش‌هاي نوآوري و خلاقيت و نقش آن در ابتداي فاز توسعه محصول جديد، كليد موفقيت شركت‌هاي ژاپني”

بیان دیدگاه خود در کادر زیر

Free xml sitemap generator